Śmierć w opisie komunikatora.

Wielu zlinczowałoby mnie za tę notkę, bo dzisiaj będzie o śmierci. Na całe szczęście nie wiedzą o czymś takim jak ‘thistle4.wordpress’.

Osiemnastego dnia listopada tego roku, uderzyła wiadomość o zabiciu polskiego lektora w Kirgistanie. Maciej Chowaniok, bo tak zwał się owy lektor, został zabity w nocy z 16 na 17 listopada w akademiku w stolicy Kirgistanu, Biszkeku.  Wiadomości z Kirgistanu idą do nas jednak jak krew z nosa, więc o wszystkim dowiadujemy się co dzień i dostajemy strzępkowe informacje – prawie jak w serialu. Dzisiaj dowiadujemy się, że prawdopodobną przyczyną dźgnięcia przez młodego obywatela Tadżykistanu, szesnastoletniego Daleri Zolana, był podryw ze strony Polaka. Prawdę powiedziawszy boję się jutro zobaczyć nowe wieści z Azji.

W zasadzie nie mówi się o tym mordzie w mediach. Rzucono coś w RMF, potem na belce TVP Info, następnie Onet.pl, Gazeta.pl etc. Nie jest to wiadomość dnia, to tylko zabójstwo, do tego gdzieś w Azji w rejonach dzikich prawie nie zamieszkałych, a tak w ogóle to gdzie leży ten cały Kirgistan?! Większość ludzi to nie interesuje, bo po co Polak włóczy się po krajach, o których przeciętny obywatel Polski nic nie wie? Co więc mnie ruszyło w tej wiadomości? Po co w ogóle ją poruszam, przecież sam nie wiem gdzie leży ten cały azjatycki kraj, a już nazwa stolicy kompletnie nic mi nie mówi. Miałem napisać swoisty panegiryk dla zmarłego, może jakiś tren, ale zdałem sobie sprawę z tego, że nie potrafię pisać trzynastozgłoskowcem, ani nie potrafię układać rymów innych niż częstochowskie. Jedyne co mogę zrobić dla Macieja Chowanioka to posłużyć się faktem jego śmierci, żeby ukazać, postawę, która mnie śmieszy i na przemian żenuje.

Maciej Chowaniok prócz tego, że studiował na Uniwersytecie Śląskim, odbywał gościnne występy w moim liceum, gdzie przez rok nauczał filozofii i wiedzy o społeczeństwie. Oczywiście młodzież wtedy trudna była, coraz więcej się mówiło o przejawach wandalizmu ze strony uczniów wobec nauczycieli. No cóż my nie byliśmy inni. Gdy tylko pojawił się w klasie od razu rzucił nam się w uszy jego charakterystyczny głos – spokojny, opanowany i ciepły, co nam przywodziło na myśl brak mutacji. Jego głos był dla mnie synonimem głosu radiowego, takiego którego mógłbym słuchać cały czas i by mi się nie znudził, czego nie mogę powiedzieć o chociażby pani Paradowskiej [dla której mam ogromny szacun]. W oczy zaś rzucił się nam jego nienaganny ubiór. Tak schludnie, ładnie i w ogóle ubranego nauczyciela, jak żyję, nie widziałem. Magia, aż zaczęliśmy się zastanawiać ile on wydawał na ciuchy.  Uczył nas rok, a potem ogłosił, że odchodzi, przy czym, że wyjeżdża do Kirgistanu powiedział nam w czerwcu, kiedy był już pewien, że dojdzie to do skutku. Teraz tak myślę, że mógł powiedzieć wcześniej – wtedy to zapeszyłby i nie odjechał do dzikich plemion azjatyckich, a użerałby się z nami. Nikt po nim nie płakał, niektórzy nawet odetchnęli.

Około półtora roku po ostatnim widzeniu nadeszła informacja, że zmarł. Byłem pierwszy, który to ogłosił w sposób jakże trendy [opcjonalnie: tandetny] teraz, czyli w opisie na gg. W 10 minut wszyscy mieli już emotikonki, które oznaczać mają świecę zapaloną ku pamięci -> [*]. Rzeczywiście trzeba wyrażać swój żal po człowieku, ot tylko dlatego, żeby wszyscy wiedzieli, że mamy dobre serduszko i ciężko, gdy umiera ktoś nam znany. Znowu mogę rzucić hasło ‘nie rozumiem’. Czy naprawdę tak im ciężko na duszy, że umarł profesor z którym nic, absolutnie nic, nie mieli wspólnego? Mogłem zrozumieć ogólnonarodową żałobę po papieżu, chociaż z trudem ją wytrzymałem, bo tyle dni bez niczego ciekawego w telewizji, to trochę dramat. Nie rozumiałem żałoby po generałach, czy oficerach, którzy zginęli w wypadku lotniczym, tak nie rozumiem reakcji tych ludzi. Wychodzi, bowiem na to, że zdolność do współodczuwania – szczególnie w momentach tragedii – jest wyznacznikiem fajności człowieka.

Znajomy zapytał mnie, czy aż tak mnie bawi ta cała sytuacja. Nie bawi mnie, ale nie zamierzam się też przejmować czymś, na co nie mam wpływu. Niestety większość ludzi ciągle myśli, że jak będzie się solidaryzować  z ofiarami i przeżywać ich śmierć, to coś zmienią. Sami sobie odpowiedzcie, czy to że potrafimy współczuć, pomaga zmarłym.

‘Morderstwo niewybaczalne’, ‘Pustka i żal’. To tylko niektóre z opisów jakie się dziś pojawiły. No żal na pewno, ale tylko, że świat wydał takich ludzi jak wy. Szczególnie drugi opis, dziewczyny, która polskiego lektora widziała 2 lata temu i nie cierpiała po jego odejściu, przyprawia mnie o uśmiech na twarzy.  Czysta, niczym nie skażona forma pozerstwa. Tym dla mnie są te opisy i wszystkie wirtualne świeczki. Myślicie, że gromnica opisowa to znak współczucia? Nie! To znak tego, jak puści jesteście w środku i jak bardzo zależy wam na społecznej akceptacji. Zostałem zlinczowany za opis szydzący z Kirgistańczyków [swoją drogą była to tandetna prowokacja niegodna wspominki, a już na pewno nie wiadomości do mnie] i uznany za tego złego, ale tak naprawdę są ludzie gorsi, którzy robią wielką tragedię ze śmierci człowieka, którego nigdy nie znali i nie przeszli z tą osobą na ‘ty’.

Cała ta szopka pokazuje tylko, jak mało dystansu do spraw wszelakich takich jak np. śmierć mają Polacy. W chwili tragedii podatni są na najtandetniejsze prowokacje, a najbardziej cieszą się kiedy trafi się ktoś, kogo mogą zlinczować i nazwać bezdusznym. Za to oni mają dusze przepełnione smutkiem, żalem, goryczą, są pełni współczucia. W waszej intencji zapalam świeczkę >> [*] <<, aby wasz rozum, baranki moje, spoczywał w pokoju.